و رنج سفر شكافته شده و شقاق‌هائى در آنها به وجود آمده بود . آن مرد گفت : سوگند به خدا كه مرا از آنجائى كه آمده‌ام تا بدينجا نياورده است مگر محبّت شما اهل بيت . حضرت فرمودند : وَ اللهِ لَوْ أَحَبَّنَا حَجَرٌ حَشَرَهُ اللهُ مَعَنَا ؛ وَ هَلِ الدِّينُ إلَّا الْحُبُّ ؟ « 1 » . « سوگند به خداوند كه اگر هر آينه سنگى ما را دوست داشته باشد خداوند آن سنگ را با ما محشور مىكند ؛ و آيا مگر دين غير از محبّت و دوستى چيز ديگرى است ؟ » « 2 » محبّت اهل بيت در هفت موطن فائده دارد روايت هفتم : در « محاسن » أحمد بن محمّد بن خالد برقى روايت مىكند از محمّد بن على از محمّد بن جبلهء أحْمَسى از أبى الجارود ، از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام كه : قَالَ : قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ : الْمُتَحَابُّون

--> ( 1 ) « سفينة البحار » ج 1 ، مادّهء حبب ، ص 201 ( 2 ) مجلسى رضوان الله عليه در « بحار الانوار » مجلّد مزار ، از طبع كمپانى ، ج 22 ، ص 138 و ص 139 روايت شريفى را از « عيون أخبار الرّضا » و از « أمالى » صدوق از ماجيلويه از على از پدرش از ريّان بن شبيب نقل مىكند كه گفت : در اوّل ماه محرّم الحرام داخل شدم بر حضرت امام رضا عليه السّلام . و پس از مطالب كثيرى راجع به اقامهء عزادارى حضرت أبا عبد الله الحسين عليه السّلام ، به اينجا مىرسد كه حضرت به او مىگويند : يا بْنَ شَبيبٍ ! إنْ سَرَّكَ أَنْ يَكونَ لَكَ مِنَ الثَّوابِ مِثْلُ ما لِمَنِ اسْتُشْهِدَ مَعَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ ، فَقُلْ مَتَى مَا ذَكَرْتَهُ : يَا لَيْتَنى كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفوزَ فَوْزاً عَظِيمًا . يا بْنَ شَبيبٍ ! إنْ سَرَّكَ أَنْ تَكونَ مَعَنا فى الدَّرَجاتِ الْعُلَى مِنَ الْجِنانِ ، فَاحْزَنْ لِحزنِنا وَ افْرَحْ لِفَرَحِنا وَ عَلَيْكَ بِوِلايَتِنَا ؛ فَلَوْ أَنَّ رَجُلًا تَوَلَّى حَجَراً لَحَشَرَهُ اللهُ مَعَهُ يَوْمَ الْقِيَمَةِ .